บทที่ 90 ล้วนเพื่อร้านของว่าง

บทที่ 90 ล้วนเพื่อร้านของว่าง

“เป็นประโยชน์ต่อข้าและใต้เท้าเจียง ซ้ำยังเป็นประโยชน์อย่างมหาศาลด้วย ฮูหยินฉีช่วยอธิบายให้ชัดเจนกว่านี้หน่อยได้หรือไม่?” จิ่นหรงถาม

จิ่นหรงเคยเห็นความเหนือความคาดหมายของคุณหนูใหญ่เย่ในปัจจุบันมาแล้ว นอกจากจะรู้สึกว่าเย่ซินเหยียนพูดจาเกินจริงไปสักหน่อย เขาก็ไม่ได้แสดงท่าทีอื่นใด สตรีผู้นี้ตอนอยู่เมืองหลวงก็ไม่ใช่คนที่จะตอแยได้ง่ายๆ ถึงแม้จะไม่ได้มีวาทศิลป์ดีเลิศอันใดนัก แต่ก็มักจะพูดจนคนอื่นสะอึกตายได้บ่อยๆ เวลานี้พยัคฆ์ตกที่ราบ หากนางรู้จักใช้ชั้นเชิงและวิธีพูด ก็คงพอจะมีทักษะการโต้แย้งอยู่บ้างกระมัง? เขาชักอยากจะฟังดูเสียแล้ว ว่าฮูหยินฉีผู้นี้จะกล่าววาจาน่าตกตะลึงอันใดออกมาได้บ้าง

ทว่าเจียงอี้ฝานกลับรำคาญใจเป็นอย่างยิ่ง ฤดูใบไม้ร่วงปีที่แล้ว หลังจากสะบัดสตรีผู้นี้ทิ้งไปได้ เขาก็ผ่อนคลายขึ้นมาก ต่อให้ฝัน เขาก็ไม่อยากข้องเกี่ยวใดๆ กับผู้หญิงคนนี้อีกเลยแม้แต่นิดเดียว

ยังดีที่หลังจากผู้หญิงคนนี้สูญเสียสถานะจากจวนกั๋วกงไป เมื่อต้องมาพบกันอีกครั้ง นางก็ยังมีท่าทีรู้ความอยู่บ้าง แต่จู่ๆ ตอนนี้กลับมีคำว่า 'ใต้เท้าเจียง' หลุดออกมาจากปากนาง ทำให้เจียงอี้ฝานรู้สึกไม่สบายตัวไปหมดทั้งร่าง