บทที่ 67 แยกย้าย

บทที่ 67 แยกย้าย

ส่วนฉีซานซุ่นกับเด็กคนอื่นๆ พอได้ยินคำพูดของฉีเจีย กลับรู้สึกอิจฉาเป็นอย่างยิ่ง เด็กสองสามคนที่ไม่เคยเข้าเมืองอำเภอเลย ยังแอบกระซิบกระซาบกันว่าเมืองอำเภอหน้าตาเป็นอย่างไร

ฉีเจียพูดจบประโยคอย่างช้าๆ แล้วท่ามกลางสภาพแวดล้อมที่ส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าว เขาก็มองไปทางเย่ซินเหยียนด้วยรอยยิ้มแฉ่ง เขาพูดประโยคยาวๆ ขนาดนี้ได้แล้ว พี่สาวจะต้องดีใจแน่ๆ

เย่ซินเหยียนยิ้มพร้อมกับชูนิ้วโป้งให้เขา แล้วพยักหน้าแรงๆ เพื่อเป็นการให้กำลังใจ

เมื่อได้รับการยอมรับ ฉีเจียก็เดินไปคุยกับเพื่อนๆ อย่างร่าเริง ในขณะที่ฉีฉงอู่กับฉีฉงเหวินยืนจ๋อยอยู่ข้างกายฉีโหย่วหรง เม้มปากอย่างไม่สบอารมณ์

ฉีโหย่วกุ้ยคุยกับชาวบ้านไปพลาง ก็ยังคอยจับตาดูฉีเจียอย่างต่อเนื่อง