บทที่ 42 มีเงินให้กอบโกย

บทที่ 42 มีเงินให้กอบโกย

แน่นอนว่าฉีโหย่วกุ้ยย่อมไม่แย่งคน เขาพูดต่อว่า "อีกทางเลือกหนึ่งคือข้าจะพาเด็กคนนี้ไปที่ศาลบรรพชนตระกูล ให้ผู้อาวุโสในตระกูลกับผู้ใหญ่บ้านมาตัดสินกันว่า บาดแผลบนตัวเด็กคนนี้ใช่สิ่งที่ควรเหลือไว้จากการสั่งสอนเด็กวัยสี่ขวบหรือไม่ หากทางตระกูลตัดสินว่าสะใภ้ของเหลียงจื่อทารุณกรรมเด็ก ก็ให้เหลียงจื่อหย่านางทิ้งซะ เมื่อเด็กไม่มีแม่เลี้ยงใจดำแล้ว เจ้าก็ย่อมรับเขากลับไปได้"

สีหน้าของฉีโหย่วหรงเปลี่ยนไปทันที "พี่... พี่ใหญ่ ท่านทำเช่นนี้ไม่ได้นะ เพื่อฉีโหย่วเหนียน ลูกอกตัญญูที่ทอดทิ้งพ่อแม่ไปเป็นสิบๆ ปีคนนั้น ท่านถึงกับจะให้ข้ายกหลานชายที่เลี้ยงดูมาหลายปีให้เขาหรือ ด้วยเหตุผลอันใดกัน"