บทที่ 7 ออกจากเมืองหลวง

บทที่ 7 ออกจากเมืองหลวง

เย่ซินเหยียนถูสองมือที่เย็นเฉียบเข้าด้วยกัน ก่อนจะยกขึ้นมาเป่าลมร้อนใส่ปากสองที “ไม่เป็นไรหรอก รูปร่างหน้าตาของแม่นมไม่ได้เปลี่ยนไปมาก ให้ข้าออกไปเองจะปลอดภัยกว่า”

เวลานี้ เย่ซินเหยียนยังมีเค้าโครงของคุณหนูใหญ่แห่งจวนกั๋วกงหลงเหลืออยู่อีกหรือ นางเกล้าผมมวยเรียบง่าย ไม่เพียงแต่จะไม่มีเครื่องประดับตกแต่งใด ๆ แม้แต่ปิ่นปักผมสักชิ้น ทว่าผมเผ้ายังดูยุ่งเหยิงเล็กน้อย ใบหน้าเหลืองซีดไร้ราศี สวมกระโปรงปะชุนสีเทาหม่น รองเท้าบนเท้าแม้จะไม่มีดินโคลนเปรอะเปื้อนก็เก่าซอมซ่อจนดูแทบไม่ได้ หัวรองเท้าและส้นรองเท้าคู่นั้นถูกปะด้วยเศษผ้าหนาซ้อนกันหลายชั้นอย่างละสองชิ้น

เพื่อสร้างภาพลักษณ์ของหญิงยากจนข้นแค้นให้แนบเนียน เย่ซินเหยียนแทบจะไม่ได้ล้างหน้าล้างตาเลยตลอดช่วงสองเดือนกว่าที่ผ่านมา