บทที่ 5 หายตัวไป

บทที่ 5 หายตัวไป

หลังจากยามวิกาลเงียบสงัด เย่ซินเหยียนก็กะเวลาว่าน่าจะประมาณปลายยามจื่อ ด้านนอกไม่มีเสียงใดๆ เล็ดลอดมาอีก นางกับแม่นมจินในชุดบางๆ จึงแอบย่องออกจากเรือนไปเงียบๆ

เย่ซินเหยียนพาแม่นมจินไปที่กำแพงหลังเรือน ค้นหาช่องหมาลอดที่เด็กรับใช้เคยลอดผ่านในความทรงจำ ทั้งสองต้องออกแรงฮึดสู้ กว่าจะเบียดตัวผ่านช่องเล็กๆ นั้นออกมาได้

เมื่อออกมาแล้ว เย่ซินเหยียนยังหันกลับไปจัดหญ้าตรงช่องหมาลอดให้กลับสู่สภาพเดิมอีกด้วย

ภายใต้กำแพงชั้นนอกที่ไร้ผู้คน ในยามค่ำคืนที่มืดมิด ทั้งสองจัดแจงห่อผ้าของตนใหม่ สวมเสื้อคลุมตัวนอกที่ต่างกันถึงสามชั้นซ้อนกัน แล้วหลบๆ ซ่อนๆ มุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกของเมือง

ตลอดทางบนถนนที่ทั้งมืดและสลับซับซ้อน เย่ซินเหยียนแสดงให้เห็นถึงความระมัดระวังและไหวพริบที่ไม่ธรรมดา ทุกก้าวที่เดิน นางจะมองหาซอกมุมที่สามารถซ่อนตัวล่วงหน้าไว้เสมอ ทำให้หลบเลี่ยงคนตีเกราะเคาะไม้และทหารยามลาดตระเวนเมืองไปได้หลายต่อหลายชุด