ตอนที่ 312 ฮั่วชิงโม่เปิดจุดชีพจรเสียที

ด้านข้างต้นทับทิม

ฮั่วชิงโม่ถือไม้ล่อสุนัขหยอกล้อหวังไฉที่นอนแลบลิ้นระบายความร้อนอยู่บนพื้น เมื่อเห็นหวังไฉแกว่งหางอย่างขอไปที เธอจึงถามชายหนุ่มที่อยู่ด้านข้าง “พี่เฉิน พรุ่งนี้พี่ต้องกลับเมืองหนานเฉิงไหม”

เจียงเฉินยืนอยู่ใต้ร่มเงา มองดูท่าทางยื่นปากไม่ยินยอมของเธอ แล้วพูดว่า “กลับวันมะรืนได้”

ฮั่วชิงโม่ได้ยินเช่นนี้ก็ดีใจ “งั้นพรุ่งนี้พี่ไปเป็นเพื่อนฉันสักที่ได้ไหม”

“ที่ไหนล่ะ”

“ไปดูตัว”

เจียงเฉิน “...”

ฮั่วชิงโม่ลุกขึ้นเดินเข้าไปใต้ร่มเงาข้างตัวเขา รู้สึกหงุดหงิดอยู่บ้าง “ผู้หญิงพอถึงวัยหนึ่ง จำเป็นต้องแต่งงานด้วยเหรอ

ฉันคิดว่าด้วยชาติตระกูลของฉัน ฉันไม่จำเป็นต้องกลุ้มใจเรื่องแต่งงาน สามารถเป็นตัวของตัวเองได้อย่างอิสระแท้ ๆ