เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ฮั่วชิงโม่หันกลับไป เห็นฮั่วจินรุ่ยเอาแต่ก้มหน้าเงียบงันนับตั้งแต่โดนฝ่ามือนั้นฟาดลงมา
นั่นทำให้เธอปวดใจเหลือเกิน เธอยื่นมือไปลูบแก้มเขาเบา ๆ “ไม่เจ็บแล้วนะไม่เจ็บ พี่จะทวงความเป็นธรรมให้เธอเอง”
จากนั้นก็หันขวับไปจ้องถังชิวม่านด้วยความโกรธแค้น “ก่อนหน้านี้จินเหยี่ยนก็โดนคุณกดดันจนเกือบคิดสั้น ตอนนี้กว่าจะผ่านมันมาได้ไม่ง่ายเลย คุณก็เริ่มหันมาเล่นงานจินรุ่ยอีกแล้ว
พวกเขาเป็นลูกชายแท้ ๆ ของคุณ ไม่ใช่เด็กที่เก็บมาเลี้ยง คุณจะเอาอารมณ์โมโหของตัวเองมาระบายใส่พวกเขาไม่ได้ ถ้าคุณไม่ขอโทษ คืนนี้ฉันจะไปหาคุณอาสอง ฉันจะบอกเรื่องที่คุณทำตลอดหลายปีมานี้ให้เขารู้ให้หมด
ฉันอยากจะรู้นักว่าคุณอาสองที่เป็นคนคลั่งรักภรรยา ถ้ารู้ว่าคุณสั่งสอนลูกแบบนี้แล้ว เขายังจะรักคุณอยู่อีกไหม”
คำพูดนี้ไม่ได้ผิดเพี้ยนไปเลย ทว่าไม่ควรเป็นคำที่รุ่นน้องจะพูดออกมา