ตอนที่ 164 ฮั่วจินเหยี่ยน แก

ต้องไม่เป็นอะไร

เพียงได้อยู่ร่วมกันไม่กี่วัน ไป๋ซวี่ก็พบว่าคนอย่างฮั่วจินเหยี่ยนนั้นเข้ากับคนง่ายจริง ๆ ไม่มีโรคนายน้อยของคนเมืองหลวงเลย

ปริมาณการฝึกสมรรถภาพร่างกายในแต่ละวันล้วนมากกว่าผู้อื่น ทั้งเรื่องสุขอนามัยก็ยังจัดการได้ดีกว่าพวกเขาเสียอีก

อีกทั้งเขาไม่เลือกกิน โรงอาหารที่นี่ทำอะไรเขาก็กินอย่างนั้น ไม่เหมือนคนที่มาจากเมืองซื่อจิ่วเฉิงเลยสักนิด

เดิมทีเขาก็เริ่มเปลี่ยนมุมมองที่มีต่ออีกฝ่ายบ้างแล้ว จนกระทั่งเพิ่งผ่านศึกเป็นตายมาด้วยกันเมื่อครู่นี้ เขาถึงได้ตระหนักว่าฮั่วจินเหยี่ยนผู้นี้โดดเด่นยอดเยี่ยมเพียงใด!

มิน่าเล่าพวกสหายตำรวจหญิงในหน่วยถึงอดไม่ได้ที่จะสืบหาข่าวคราวของเขา ซ้ำยังอยากจะมอบเสื้อไหมพรม ผ้าพันคอ ถุงมือ หรืออะไรทำนองนั้นให้ ถึงแม้จะถูกฮั่วจินเหยี่ยนปฏิเสธไปทั้งหมดก็ตาม