ตอนที่ 143 การกู้ภัยกำลังดำเนินอยู่

สภาพของฮั่วจินเฉินในยามนี้หากเจียงถังจือได้เห็น เธอจะต้องปวดใจแทนเขามากเป็นแน่

เขามาที่นี่ได้ไม่กี่วัน น้ำหนักก็ลดลงไปร่วมเจ็ดแปดจิน

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะไม่ได้ดื่มน้ำเป็นเวลานาน หรือเพราะถูกความหนาวเหน็บกัดกิน ริมฝีปากจึงแห้งแตก แววตาและใบหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า บนมือยังมีแผลน้ำค้างแข็งผุดขึ้นมาไม่น้อย

แม้จะดูซูบโทรมและสวมหมวกทหารใบหนาเตอะ แต่มันกลับขับให้เขาดูหล่อเหลายิ่งขึ้น

หิว ทุกคนต่างก็หิว

เพราะต้องตักหิมะ ต้องขนย้ายท่อนไม้และก้อนหิน จึงสิ้นเปลืองแรงกายเป็นอย่างยิ่ง

ทว่าเมื่อมีของกิน สิ่งแรกที่นึกถึงกลับเป็นการมอบให้ประชาชนในท้องที่ พวกเขาต้องการอาหารมากกว่า

ทหารนายหนึ่งตอบ “พวกเขาบอกว่ากินแล้ว”

ฮั่วจินเฉินมองใบหน้าของเด็กหนุ่ม เขาตบไหล่ของอีกฝ่าย “พวกเขาหลอกนายน่ะสิ พูดแบบนี้พวกนายถึงจะกินได้อย่างสบายใจ”