ตอนที่ 140 เพิ่งถึงเมืองท่าฮ่องกงก็ถูกจับตา

อู๋ปิงปิงมองเมฆขาวด้านนอกพลางถอนหายใจออกมา

เธอทำผู้ชายที่รักเธอมากคนหนึ่งหลุดมือไป ก่อนจากกัน เธอยังไม่ยอมมอบแม้แต่รอยยิ้มให้เขาเลยสักนิด

นั่นเป็นคำขอเพียงอย่างเดียวที่เขาเอ่ยปากก่อนจะจากไป

ทั้งที่ก็แค่รอยยิ้มเดียวแท้ ๆ แต่เธอกลับปฏิเสธไป

เธอรู้สึกว่าเขากำลังทำตัวไร้เหตุผล จะยิ้มหรือไม่ยิ้ม มันสำคัญด้วยหรือ

อีกอย่างมีอะไรกันน่าขำกัน ทำไมต้องยิ้มด้วย มีอะไรกันคู่ควรให้ตัวเองต้องยิ้มงั้นหรือ

ครั้งนี้ที่เธอได้รับเลือกให้มาปฏิบัติภารกิจนี้ ก็เป็นเพราะเธอไม่ชอบทำตัวยิ้มแย้ม

ทว่าผู้บังคับการฝ่ายการเมืองกลับพูดกับเธอไว้ประโยคหนึ่ง เขาบอกว่า “ความจริงเธอไม่ใช่ตัวเลือกที่ดีที่สุด เพราะเธอจริงจังเกินไปและทื่อมะลื่อเกินไป ไม่รู้จักปรับตัวตามสถานการณ์ นี่ถือเป็นข้อห้ามใหญ่ของผู้ปฏิบัติภารกิจ