กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เจียงเชียนเชียนดูไม่ค่อยร่าเริง คนตระกูลเจียงต่างคิดว่าเธอกำลังเสียใจเรื่องที่ไม่ได้ฉลองปีใหม่อยู่ที่บ้าน
หวังเชี่ยนเดินเข้ามาจับมือเธอไว้แล้วเอ่ยปลอบ “อย่าโทษแม่เลยที่ไม่ยอมให้ลูกพักที่บ้าน ในเขตบ้านพักขนาดใหญ่มีสายตาจับจ้องอยู่ตั้งมากมาย แม่ไม่อยากให้ลูกถูกคนอื่นนินทาว่าร้าย
รอให้พี่สาวของลูกกลับมาแล้วความสัมพันธ์ดีขึ้นกว่านี้ก่อน แม่ค่อยรับลูกกลับบ้านนะ ไม่เสียใจแล้ว ดีไหม”
เจียงเชียนเชียนทำปากยื่นแล้วโผเข้าสู่อ้อมกอดของเธอ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสะอื้น “แม่ ฉันทำผิดอะไรกันแน่ พี่สาวถึงต้องไล่ฉันไป
ที่นี่ก็เป็นบ้านของฉันเหมือนกันนะ ฉันใช้ชีวิตอยู่ที่นี่มาตั้งสิบเจ็ดปีแล้ว ฉันไม่ได้ทำอะไรกันเลย แต่กลับถูกไล่ไป แม้แต่วันปีใหม่ยังไม่ยอมให้ฉันฉลองอยู่ที่บ้าน”