เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เมื่อเห็นหมีสีน้ำตาลวิ่งหนีไปแล้ว ชาวบ้านในท้องถิ่นที่รอดชีวิตมาได้อย่างหวุดหวิดก็ไม่กล้ารอช้า เสียงคำรามของพยัคฆ์นั้นน่าสะพรึงกลัวเกินไป พวกเขาไม่อยากตกเป็นอาหารของเสือ
พวกเขาทั้งล้มลุกคลุกคลานช่วยกันหามศพขึ้นมา จากนั้นก็โซซัดโซเซหนีไปจากที่นี่
กว่าพวกเขาจะกลับไปถึงตำบลและได้พบผู้คนอีกครั้ง ก็เป็นเรื่องของอีกสามวันให้หลังแล้ว
หลังจากเจียงถังจือเห็นคนพวกนั้นหนีไปแล้ว พอปรับนาฬิกาข้อมือกลับคืนสู่สภาพเดิม ฮั่วจินเฉินก็ผลักประตูเดินเข้ามา
น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยรอยยิ้ม “ที่รัก ทำไมถึงแอบอยู่ในผ้าห่มล่ะ ไม่อึดอัดเหรอ”
พูดจบก็เปิดผ้าห่มที่คลุมศีรษะเธอออก แล้วก็เห็นใบหน้าของเธอแดงก่ำไปหมด
เขาก้มหน้าลงจูบมุมปากของเธอ ยิ้มแล้วถามว่า “ยังมีแรงลุกขึ้นมาไหม พวกเราต้องไปติดกลอนคู่ตรุษจีน แล้วจากนั้นต้องไปดูการแสดงที่คณะศิลปะทหารนะ”