กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 47 โทรทัศน์เครื่องแรก
“ยังไง ยังไม่มีข่าวคราวอีกเหรอ?”
เหอฉวีรุ่นไม่ต้องรอให้อีกฝ่ายพูดจาเกรงใจ เขาสาวเท้าเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงานอย่างคุ้นเคย ทำเอาสวี่ซานพ่นลมหายใจออกมาทางจมูก แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร
“พวกไร้ประโยชน์ ถ้าหวังพึ่งพวกมัน ฉันเกรงว่าชาตินี้คงไม่มีทางหาตัวคนเจอ”
ตอนที่สวี่ซานพูดประโยคนี้ แววตาเต็มไปด้วยความรังเกียจ หากไม่ใช่เพราะจำนวนคนที่ใช้งานได้ในมือมีจำกัดและเขาไม่สามารถแบ่งคนออกมาได้มากขนาดนั้น เขาคงโยนพวกนี้ทิ้งลงทะเลไปหมดแล้ว
ทว่าวินาทีต่อมา ความดุดันบนใบหน้าของเขาก็เลือนหายไป แทนที่ด้วยรอยยิ้มประจบประแจง เขากล่าวกับเหอฉวีรุ่นด้วยท่าทีนอบน้อมเล็กน้อย