บทที่ 218 ม่านฟ้าร่วงหล่น

บทที่ 218 "ม่านฟ้าร่วงหล่น"

เฉินฝานยืนอยู่บนจุดพักที่ยื่นออกมา กวาดสายตามองไปรอบๆ ลมกระโชกแรงพัดมาจนเสื้อผ้าสะบัดดังพึ่บพั่บ เขามองขึ้นไปข้างบน เห็นเพียงเมฆบางๆ ระยะการมองเห็นไม่ไกลนัก แค่ไม่กี่ร้อยเมตรเท่านั้น

มองเห็นท่อทองแดงกลืนหายเข้าไปในก้อนเมฆ

"สร้างไปถึง 14,000 กิโลเมตรแล้วรึ?"

"เรียนท่านเจ้าเขตแดน ใช่แล้วขอรับ" เจ้าเมืองเสวียนอู่ที่อยู่ข้างๆ โค้งคำนับรายงานอย่างนอบน้อม "จุดสูงสุดของ 'เสาสวรรค์เสวียนอู่' อยู่ห่างจากพื้นดิน 14,000 กิโลเมตร และกำลังสร้างสูงขึ้นไปเรื่อยๆ คาดว่าภายในสิบห้าวัน จะสามารถสร้างไปถึงระดับความสูง 20,000 กิโลเมตรได้ขอรับ"

เฉินฝานไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ยืนนิ่งครุ่นคิดอยู่กับที่

โลกใบนี้แปลกประหลาดมาก

ความรู้และสามัญสำนึกจากโลกก่อนของเขา ไม่สามารถนำมาใช้กับโลกใบนี้ได้เลย

เป้าหมายหลักของการเดินทางมาในครั้งนี้ คือการสร้างหอสัญญาณ ส่วนเรื่องอื่น ไว้รอให้ "เสาสวรรค์เสวียนอู่" สร้างไปถึงระดับความสูง 20,000 กิโลเมตรก่อนค่อยว่ากัน เมื่อถึงตอนนั้น เขาต้องมาสร้าง "หอสัญญาณ" ไว้ที่จุดพักระดับความสูง 20,000 กิโลเมตรอีกแห่งหนึ่ง

หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น