บทที่ 166 “นี่มันเข้าข่ายใช้ของผิดประเภทชัดๆ”

บทที่ 166 “นี่มันเข้าข่ายใช้ของผิดประเภทชัดๆ”

กฎเกณฑ์เชิงวัตถุวิสัยย่อมไม่เปลี่ยนแปลงไปตามเจตจำนงส่วนตัวของมนุษย์

สติปัญญาของเวยเวยน่าจะอยู่ในระดับเดียวกับเด็กทารกมนุษย์ ความคิดความอ่านจึงค่อนข้างเรียบง่าย

แต่เมื่อเรือเหาะร่อนลงจอดที่ขอบหลุมลึก

เวยเวยตะกุยเพียงไม่กี่กรงเล็บ ก็มองเห็น “ทองพิภพ” ก้อนเบ้อเริ่มติดอยู่บนกรงเล็บหนาๆ มันเงยหน้าแบนๆ ขึ้นมองขอบเขตของหลุมลึกที่มองไม่เห็นจุดสิ้นสุด ในดวงตาของมันก็ฉายแววความสิ้นหวังแบบมนุษย์ออกมาเป็นครั้งแรก

ที่นี่

มีทองพิภพอยู่จริงๆ

แถมยังมีทองพิภพอยู่เป็นจำนวนมากอีกด้วย

“ทองพิภพ” ซึ่งเป็นสมบัติสวรรค์วิญญาณพิภพชนิดนี้ มีโอกาสสูงมากที่จะก่อตัวขึ้นหลังจากได้รับแรงกระแทกอย่างรุนแรง และผ่านกาลเวลามาอย่างยาวนาน ซึ่งแรงกระแทกมหาศาลแบบนี้ โดยปกติแล้วมนุษย์ไม่สามารถสร้างขึ้นมาได้ ยกตัวอย่างเช่น แผ่นดินไหว หรือการทุบค้อนของท่านผู้นั้นที่ทิ้งไว้บนภูเขาไร้ชื่อ ถึงจะก่อให้เกิดทองพิภพขึ้นมาได้หลังจากผ่านไปเป็นเวลานาน

ที่นี่ตรงตามเงื่อนไขทั้งสองข้ออย่างสมบูรณ์แบบ