บทที่ 147 “เดี๋ยวตอนตายอายุขัยยังใช้ไม่หมด มันจะน่าเสียดาย”

บทที่ 147: “เดี๋ยวตอนตายอายุขัยยังใช้ไม่หมด มันจะน่าเสียดาย”

“จะทดลองยังไงดีล่ะ...”

หลังจากเลือกผลลัพธ์พรจากวิถีสวรรค์เสร็จแล้ว เฉินฝานก็มองดู ‘ปืนใหญ่สังหารเทพ’ ระดับสูงสุดที่อยู่ข้างๆ อย่างตาละห้อย ความร้ายกาจของผลลัพธ์พรจากวิถีสวรรค์ก็คือ ไม่ใช่แค่ปืนใหญ่สังหารเทพกระบอกนี้กระบอกเดียวที่มีผลลัพธ์นี้ แต่รวมถึงปืนใหญ่สังหารเทพที่จะสร้างขึ้นในอนาคต ขอเพียงแค่เชื่อมต่อกับเพลิงพิศวงของค่าย และอยู่ในอาณาเขตค่าย ก็จะมีผลลัพธ์นี้ด้วย

สำหรับคนอื่นอาจจะเป็นปัญหา

แต่สำหรับเขาไม่เป็นไรหรอก

เขามีท่อทองแดง

แต่ปัญหาตอนนี้ก็คือ...

เขาอยากลองอานุภาพของผลลัพธ์พรจากวิถีสวรรค์ของ ‘ปืนใหญ่สังหารเทพ’ ใจแทบขาด แต่ตอนนี้เป็นฤดูหนาว ฤดูฝนเพิ่งผ่านพ้นไป ไม่มีคลื่นอสูรพิศวง และก็ไม่มีศัตรูให้เขาลองยิงเลยสักคน

“ช่างเถอะ”

เขาเดาะลิ้นอย่างเสียดาย แล้วกลับไปนั่งบนเก้าอี้โยกที่ตั้งอยู่บนกำแพงเมืองตามเดิม