กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Noodle นักแปลน้อย
บทที่ 144: "คนแรกของทวีปราตรีนิรันดร์?"
หอวายุพิรุณที่โด่งดังมาหลายปี ถูกกวาดล้างจนหมดสิ้นในซอกมุมที่ไม่มีใครสนใจอย่างงั้นเหรอ?
หลายปีมานี้
ขุมกำลังที่หอวายุพิรุณไปผูกใจเจ็บไว้ก็มีไม่น้อย แต่ไม่เคยมีใครหาฐานที่มั่นหลักของหอวายุพิรุณเจอเลย จนถึงตอนนี้พวกเขาก็ยังไม่รู้เลยว่าเกาะนั่นอยู่ที่ไหน ตอนแรกคิดว่าการแก้แค้นของหอทมิฬก็แค่ถอนรากถอนโคนร้านค้าของหอวายุพิรุณที่ตั้งอยู่ตามเมืองต่างๆ เท่านั้น
ไม่คิดเลยว่า...
"..."
"..."
ทุกคนรอบๆ ต่างก็เงียบกริบ มองหน้ากันด้วยสีหน้าซับซ้อน คนของหอวายุพิรุณตายหมดแล้วเหรอ? แน่นอนว่ายังไม่หมดหรอก หอวายุพิรุณยังมีคนอีกหลายคนที่แฝงตัวอยู่ในขุมกำลังอื่น
แต่ก็ไม่ต้องกลัวว่าคนพวกนี้จะกลับมาแก้แค้นหรอก
ถ้าไม่ได้บ้า ก็คงไม่ทำแบบนั้นแน่