บทที่ 129 ชาวโลกขนานนามข้าว่าปรมาจารย์สวรรค์อมตะ

บทที่ 129: ชาวโลกขนานนามข้าว่าปรมาจารย์สวรรค์อมตะ

ดึกดื่นค่อนคืน... แต่ไม่ยักจะเงียบ

ในค่ายตกดึกแล้ว แต่พวกลิงเป๋ก็ยังตื่นเต้นมารวมตัวกัน ชะตากรรมของทุกคนผูกติดกับเขตแดนฝานอย่างเหนียวแน่น นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขามีโอกาสได้มายืนอยู่บนจุดสูงสุดนี้ ได้เห็นการผงาดขึ้นอย่างรวดเร็วของเขตแดนฝาน ย่อมต้องตื่นเต้นเป็นธรรมดา

"..."

เฉินฝานนอนอยู่ในห้อง ได้ยินเสียงอึกทึกครึกโครมข้างนอก นอนเอามือหนุนหัว ยิ้มแต่ไม่ได้พูดอะไร ปล่อยให้ความคิดล่องลอยไปไกล

เงินสดเข้ามารอบนี้ 500,000 ก้อนหินพิศวงถ้วน

ยังมีอีกสองล้านกว่าก้อนหินพิศวงตามมาข้างหลัง จะเข้าบัญชีภายในหนึ่งเดือน

เยอะไหม?

เยอะมาก

เทียบกับตอนที่เขาเพิ่งมาถึงโลกนี้ใหม่ๆ การจะได้หินพิศวงมาสักก้อนต้องระมัดระวังแทบแย่ เทียบกับตอนที่ตื่นเต้นแทบตายตอนขุดบ่อส้วมของเวยเวยในฤดูฝน ตัวเลขนี้ถือว่าเป็นตัวเลขมหาศาลเลยทีเดียว