บทที่ 125 สี่ปี, สามร้อยล้าน, ประจำการเจียงเป่ย

บทที่ 125: สี่ปี, สามร้อยล้าน, ประจำการเจียงเป่ย

"..."

เฉินฝานเงียบกริบละสายตาจากแผ่นไม้ไผ่แผ่นนี้ จระเข้ใหญ่กับจระเข้เล็กน่าจะเป็นพ่อแม่ของเวยเวย เพียงแต่เขาไม่คิดเลยว่าท่านผู้นั้นจะมาประจำการอยู่ที่เจียงเป่ย ตอนแรกเขานึกว่ามาหาที่เงียบๆ ฝึกตนซะอีก

ฟังดูเหมือนได้รับคำสั่งมาเลย

บันทึกเขียนไม่ต่อเนื่อง

แผ่นที่แล้วเป็นเรื่องของปี 176 แผ่นถัดมาก็ข้ามไปปี 181 เลย

ม้วนไม้ไผ่กระจัดกระจาย

เหลืออยู่แค่บางแผ่น

"ปฏิทินราตรีนิรันดร์ ปี 181 น่าเบื่อจัง"

"ปฏิทินราตรีนิรันดร์ ปี 183 อยากเยี่ยว"