บทที่ 119 เจ้าเป็นคนแรกที่ฆ่าพ่อข้า

บทที่ 119: "เจ้าเป็นคนแรกที่ฆ่าพ่อข้า"

"เจ้าไม่หนีเหรอ?"

เฉินฝานชำเลืองมองการนั่งจิบชาของชาวเจียงหนาน ยกถ้วยชาขึ้นจิบเล็กน้อยพลางพูดอย่างสบายๆ

"เจ้ายังไม่หนีเลย ข้าจะหนีทำไม"

มารเฒ่าเจียงเป่ยดึงตัวกงหยางเยว่มาหลบไว้ข้างหลัง พูดทีละคำด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "ในเมื่อเจ้ากล้ามาตระกูลเฉินแห่งเจียงเป่ย ก็ต้องเตรียมรับมือกับช่วงเวลานี้ไว้แล้วใช่ไหม?"

"เปล่าเลย"

เฉินฝานส่ายหัวพูดอย่างเปิดเผย "ข้าไม่คิดเลยจริงๆ ว่าตาแก่นี่จะวางหมากหมากล้อมไว้โหดขนาดนี้ ดูจากสถานการณ์ตอนนี้แล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะข้าโผล่มา ค่ายกลใหญ่นี้น่าจะถูกเปิดใช้งานตอนฤดูฝน เพื่อกอบโกยหินพิศวงให้ตระกูลเฉินแห่งเจียงเป่ยเป็นกอบเป็นกำแน่ๆ"

"ช่างเป็นวิธีที่แยบยลจริงๆ"

"ท่านแม่!"

ภายในตระกูลเฉินแห่งเจียงเป่ย เฉินเฉวียนหน้าตาตื่นตระหนกวิ่งเข้าไปหาหญิงสาวแสนสวย แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เสียงสั่นเครือ "ในเมืองมีเสาแสงสีแดงเลือดโผล่มาเต็มไปหมด เกิดเรื่องอะไรขึ้น หรือว่าเฉินฝานมาแล้ว?"