บทที่ 111 นี่แหละที่เรียกว่า ต่อยหมัดเดียวออกไป ดีกว่าโดนร้อยหมัดต่อยมา

บทที่ 111: "นี่แหละที่เรียกว่า ต่อยหมัดเดียวออกไป ดีกว่าโดนร้อยหมัดต่อยมา"

ข่าวแพร่กระจายไปราวกับไวรัส ทั้งในเจียงเป่ยและเจียงหนานผ่านยันต์สื่อสาร หลังม่านราตรีปกคลุม

ราตรีนิรันดร์มาเยือน

ฤดูฝนสิ้นสุดลงแล้ว

ฝนที่ตกติดต่อกันมาเนิ่นนานจนชวนให้หงุดหงิดในที่สุดก็หยุดลง สายฝนหยดสุดท้ายที่แฝงไปด้วยกลิ่นอายกัดกร่อน ก็เลือนหายไปในม่านราตรีอันมืดมิด

ทั่วทั้งภูเขาไร้ชื่อแผ่ซ่านความรู้สึกสดชื่น

ราวกับเพิ่งผ่านการชำระล้าง

ไม่มีเสียงฝนตกกระทบดังก้องหูอีกต่อไป ได้ยินเพียงเสียงนกร้องและแมลงดังแว่วมาลางๆ

เฉินฝานนั่งอยู่บนเก้าอี้ริมกำแพงเมืองเพียงลำพัง มือหนึ่งเล่นม้วนหยกที่หุบเขาราชันโอสถทิ้งไว้ก่อนจากไป อีกมือหนึ่งเหม่อมองไปทางหน้าผาสองข้างของช่องเขาที่ผ่านการกรำศึกหนัก

เหม่อลอย