บทที่ 79 “เมืองเจียงเป่ย... จงเป็นพยานให้กับการถือกำเนิดของข้าเถอะ!”

บทที่ 79: “เมืองเจียงเป่ย... จงเป็นพยานให้กับการถือกำเนิดของข้าเถอะ!”

ความมืดมิดที่มองไม่เห็นแม้แต่นิ้วมือปกคลุมอยู่เหนือหลุมลึก

ถ้ำด้านหลังกำแพงเมืองกลับสว่างไสวด้วยแสงไฟ

หนึ่งสว่าง หนึ่งมืดมิด

เก้าอี้โยกแกว่งไกวช้าๆ เสียงเอี๊ยดอ๊าดราวกับเพลงกล่อมเด็ก เฉินฝานที่ต้องแบกรับแรงกดดันมหาศาลมาตั้งแต่มาถึงโลกนี้ นอนฟังเสียงพูดคุยหัวเราะของพวกโจวมั่วในค่ายที่พัก ก็ค่อยๆ รู้สึกผ่อนคลายลง

สายลมยามค่ำคืนพัดโชยมา

ความชุ่มฉ่ำของสายฝนช่วยดับความร้อนรุ่มในใจ

จนเฉินฝานที่นอนอยู่บนเก้าอี้โยก ค่อยๆ จมดิ่งลงสู่ห้วงนิทราโดยไม่รู้ตัว หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงเบาๆ ตามจังหวะการหายใจ ร่างกายกำลังกอบโกยความสงบและผ่อนคลายในชั่วขณะนี้อย่างตะกละตะกลาม

ทุกคนในถ้ำเห็นดังนั้นก็พากันลดเสียงลงโดยอัตโนมัติ