บทที่ 77 โรงงานเครื่องใช้

บทที่ 77: โรงงานเครื่องใช้

“ฟู่...”

เฉินฝานสูดลมหายใจเข้าลึก หันไปมองหวังขุย “เจ้าขนหีบทั้งห้าใบนี้กลับไป เทของออกแล้วเอาหีบเปล่ากลับขึ้นมาใหม่”

เอาหีบวางไว้บนตัวจระเข้

เดินไปกลับไม่กี่รอบก็ขนเสร็จแล้ว

ไม่นาน

การขุดค้นก็ดำเนินต่อไป

ไม่มีใครรังเกียจความสกปรก พวกโจวมั่วเป็นคนที่ใช้ชีวิตอยู่บนทุ่งร้างมาก่อนฤดูฝน พวกเขารู้ซึ้งถึงความน่าสะพรึงกลัวของราตรีนิรันดร์ดีกว่าใคร และรู้ดีว่าหินพิศวงหมายถึงอะไรสำหรับพวกเขาในฤดูฝนนี้ มันคือแต้มต่อในการเอาชีวิตรอด

ในฤดูฝนที่อาจตายได้ทุกเมื่อ

ไม่มีใครมัวมาดัดจริตรังเกียจกลิ่นเหม็นหรอก