บทที่ 57 “ของปล้นมาจากสงครามนี่แหละอร่อยที่สุด”

บทที่ 57: “ของปล้นมาจากสงครามนี่แหละอร่อยที่สุด”

เฉินฝานถือหนังพิศวงในมือ ลุกขึ้นหันไปมองค่ายที่พักที่พังทลายจนแทบไม่เหลือชิ้นดี

การต่อสู้เมื่อคืนนี้ดุเดือดเกินไป

อสูรแห่ศพน่ากลัวกว่าคลื่นอสูรหนอนเนื้อเสียอีก

กำแพงเมืองถูกทำลายไปหลายส่วน บ้านไม้ก็พังยับเยิน แม้แต่สิ่งปลูกสร้างอย่างหอสังเกตการณ์และฟาร์มเพาะพันธุ์ก็พังทลายลงทั้งหมด เรียกได้ว่าสิ่งปลูกสร้างที่ยังสมบูรณ์อยู่ในค่ายตอนนี้ มีเพียงป้อมธนูสองแห่ง หอธนูอีกสองสามแห่ง และเพลิงพิศวงหนึ่งกองเท่านั้น

แทบจะกลับไปสู่จุดเริ่มต้นในชั่วข้ามคืน

ฤดูฝนยังเหลือเวลาอีกยี่สิบกว่าวัน