กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Noodle นักแปลน้อย
บทที่ 47: “ดอกไม้ที่พี่ลิงเป๋ปลูกไว้ บานแล้ว!”
หลังจากบรรดาผู้อาวุโสถอยออกไป
ผู้นำตระกูลเฉินก็นั่งอยู่เพียงลำพังในหอประชุม ในช่วงเวลาเพียงไม่กี่วัน เขากลับดูแก่ชราลงไปมาก ผมขาวโพลน แววตาเหนื่อยล้า มีเพียงกระดูกสันหลังที่ยังคงเหยียดตรงดั่งราชสีห์
หลายสิบปีก่อน
ตอนที่เขาออกเดินทางหาประสบการณ์ เขาได้พบกับมารดาของเฉินฝาน นักสร้างระดับ 4 ที่ไร้สังกัด
ในตอนนั้น นักสร้างคนก่อนของตระกูลเฉินเพิ่งเสียชีวิตด้วยวัยชรา ตระกูลเฉินกำลังเผชิญกับภาวะขาดแคลนนักสร้าง เขาจึงเดินหน้าตามจีบนางอย่างบ้าคลั่ง จนได้แต่งงานพานางกลับมาที่ตระกูลเฉิน และให้กำเนิดเฉินฝาน
หลังแต่งงาน เขาคอยประคบประหงมนางอย่างดีมาตลอด
ไม่เคยกล้าละเลย
ทว่า... นางกลับป่วยหนักและจากไปก่อนวัยอันควร