บทที่ 31 “เห็นไหมล่ะ เจ้าคิดมากไปเองไม่ใช่หรือ”

บทที่ 31: “เห็นไหมล่ะ เจ้าคิดมากไปเองไม่ใช่หรือ?”

“ท่านผู้นำตระกูล”

หลังจากผู้อาวุโสหลายคนสบตากัน ผู้อาวุโสใหญ่ของตระกูลเฉินก็เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน “เท่าที่ข้าทราบ จุดพักที่ 37 ของตระกูลเฉินแห่งเจียงเป่ยเป็นจุดพักที่ถูกทิ้งร้างไปแล้ว หลังจากที่ถูกนำกลับมาใช้งานใหม่เมื่อไม่กี่วันก่อน ภายในค่ายก็มีเพียงเพลิงพิศวงหนึ่งกองและบ้านไม้เก่าๆ หนึ่งหลังเท่านั้น”

“นอกเหนือจากนี้ก็ไม่มีสิ่งปลูกสร้างสำหรับป้องกันเมืองใดๆ เลย”

“ตามหลักแล้ว ค่ายแห่งนี้ไม่มีทางอยู่รอดในฤดูฝนได้จนถึงวันที่สาม ยิ่งเป็นฤดูฝนที่มาเยือนก่อนกำหนดด้วย”

“ข้าขอเดาว่า...”

“บางทีอาจจะเป็นเพราะคุณชายเฉินฝานดวงดีกระมัง อย่างน้อยจุดพักที่ 16 ของตระกูลหวังแห่งชิวเฮ่อก็ยังไม่ถูกทำลายเช่นกัน”

“ใช่ๆ พวกข้าก็คิดเช่นนั้น”

“น่าจะเป็นเช่นนั้นแหละ”