บทที่ 27 “สวรรค์เป็นใจให้ข้า”

บทที่ 27: “สวรรค์เป็นใจให้ข้า”

เขาชื่อโจวมั่ว

เป็นหัวหน้าจุดพักที่ 18 ของตระกูลหวังแห่งชิวเฮ่อ

ชอบฝึกศิลปะการต่อสู้มาตั้งแต่เด็ก หลงใหลในการใช้ดาบ

มีความใฝ่ฝันอยากเป็นวีรบุรุษมาตั้งแต่เล็กๆ

แต่ก็ไม่มีโอกาส และไม่มีพรสวรรค์ อุตส่าห์ดิ้นรนจนกลายเป็นผู้ฝึกตนระดับ 2 ได้ แต่หลังจากนั้นก็ไม่มีความก้าวหน้าอีกเลย ใช้ชีวิตเลื่อนลอยเป็นหัวหน้าจุดพักให้ตระกูลหวังมาหลายปี เดิมทีคิดว่าจะต้องใช้ชีวิตเลื่อนลอยแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ จนกระทั่งฤดูฝนมาเยือน ตัดสินใจติดตามเฉินฝาน เห็นเสี่ยวชิวเสี่ยงตายออกนอกเมืองเพื่อปกป้องค่ายที่พัก

หัวใจที่อยากเป็นวีรบุรุษของเขาก็อดไม่ได้ที่จะเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง

ฝนนั้นหนาวเหน็บ