บทที่ 21 “กลับบ้านกัน!”

บทที่ 21: “กลับบ้านกัน!”

กำแพงเมืองตรงหน้าแม้จะดูไม่คุ้นตา

แต่แปลงนาที่อยู่นอกกำแพงกลับคุ้นเคยเป็นอย่างดี เมื่อกำแพงเมืองด้านหนึ่งค่อยๆ มุดลงไปในดินเผยให้เห็นทางเข้า หวังขุยก็ปาดน้ำฝนบนใบหน้า ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางมลายหายไปไม่น้อย เขาหันไปฉีกยิ้มกว้างให้ลูกน้องด้านหลัง

“กลับบ้านกันเถอะ!”

ชีวิตนี้เขาไม่เคยเล่นการพนันเลย

เป็นคนทำมาหากินอย่างซื่อสัตย์มาตลอด

เขารู้ดีว่าตัวเองไม่มีพรสวรรค์อะไร ไม่ได้ปลุกพลังเป็นผู้ฝึกตนพิเศษ ทำงานงกๆ เงิ่นๆ ให้ตระกูลหวังมา 13 ปี นอกจากจะแอบยักยอกเงินบ้างเป็นบางครั้ง ชีวิตนี้เขาก็ไม่เคยทำเรื่องออกนอกลู่นอกทางเลย

ไม่ใช่เพราะเขามีคุณธรรมสูงส่ง

แต่เป็นเพราะเขาขี้ขลาดต่างหาก