กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 95 แตกฮือ
ฝานสือที่ล้มลงบนพื้นอย่างสะลึมสะลือ รู้สึกเหมือนตัวเองโดนเหยียบไปหลายครั้ง อยากจะส่งเสียงร้องเรียก แต่กลับพบว่าคำพูดจุกอยู่ที่ลำคอจนเปล่งออกมาไม่ได้ ทำได้เพียงส่งเสียงครางอืออึงในลำคอทุกครั้งที่เท้าตกลงมา...
หวังฟู่เฉียงเตรียมพร้อมที่จะพาบุตรชายทั้งสองสู้ตายแล้ว แต่เขาก็ยังประเมินคนเหล่านี้ต่ำไป ตอนแรกคิดว่าสิ่งที่พวกมันถืออยู่ในมือก็แค่เอาไว้ขู่กันเท่านั้น ทำร้ายตัวการหลักนิดหน่อยก็คงจะจบเรื่อง ไม่คิดเลยว่าคนเหล่านี้จะไม่ใช่คนจริงๆ คนจำนวนมากกรูเข้ามาพร้อมกัน พ่อลูกสามคนต่อให้คิดอยากจะขัดขืนก็ยังทำไม่ได้ ไม่นานนักอาวุธในมือก็ถูกแย่งไป
“พวกแกปล่อยพวกเรานะ” หวังฟู่เฉียงตะโกนด่า “ช่วยด้วย—”