กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 10 คำเตือน
“บอกออกไปหน่อยก็ดี” ผู้ใหญ่บ้านอาวุโสอันที่จริงเชื่อไปเกินครึ่งแล้ว “ส่วนแต่ละบ้านจะเต็มใจกักตุนสินค้าหรือไม่นั้น ก็ให้พวกเขาตัดสินใจกันเอง เธอไปหาเบอร์โทรศัพท์ของซัพพลายเออร์พวกนั้นมา ฉันจะให้พวกเขาจัดส่งมาเพิ่มอีกในวันพรุ่งนี้”
“แล้วต้องปรึกษาเด็กๆ ในบ้านหน่อยไหม?”
“ปรึกษาอะไร? พวกนั้นแต่ละคน รู้จักแต่พูดหลักการเหตุผลชุดใหญ่ ถ้าไม่มีภัยพิบัติเกิดขึ้นจริงๆ ด้วยความสามารถในการบริโภคของหมู่บ้านเรา เราก็ไม่ต้องกลัวว่าจะค้างสต็อกหรอก”
เหอชุนฮวาคิดตามก็เห็นด้วย พวกเขาเปิดร้านค้าเล็กๆ อยู่ที่ที่ทำการหมู่บ้าน ถึงเวลานั้นก็นำไปวางขายในร้านค้า ทุกคนต่างก็เป็นคนบ้านเดียวกัน ราคาก็เท่ากัน จะไม่ช่วยกันอุดหนุนก่อนเชียวหรือ