กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 675 เอาไป
หลังจากเหวยปิงอันออกมาได้อย่างราบรื่น ก็รู้สึกว่าแผ่นหลังเปียกชุ่มไปหมดแล้ว
“ฮู...ฮู...” เหวยปิงอันรู้ว่าตัวเองไม่มีโอกาสเสียใจแล้ว ก้าวออกมาแล้วก็ไม่มีทางถอยอีก
ตอนนี้เหวยปิงอันเสียใจอยู่บ้าง เขาคิดว่าถ้าไม่ใช่เพราะความโลภของตัวเอง ก็คงไม่ทำเรื่องแบบนี้จนถูกคนอื่นข่มขู่
แต่เมื่อลั่นธนูออกไปก็ไม่มีทางเรียกกลับ เรื่องนี้เกิดขึ้นแล้ว ก็ไม่มีทางหันหลังกลับได้อีก
เหวยปิงอันรีบกลับไปที่ห้องทำงาน ชายคนนั้นกำลังนั่งอยู่บนโซฟาข้างใน