กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 302 ฉันป้อนเธอ
หลังวางสาย หลินอวี่เจ๋อก็กลับเข้าห้องพักผู้ป่วย “บอกมาสิ อยากกินอะไร” เขาเดินมาข้างซูเสี่ยวหมานแล้วกอดเธอไว้
“คุณทำอะไรน่ะ” ตอนถูกหลินอวี่เจ๋อกอด ซูเสี่ยวหมานรู้สึกเก้อเขินนิดหน่อย
“ก็ถามว่าอยากกินอะไรไง” หลินอวี่เจ๋อไม่รู้สึกเขินเลยสักนิด อย่างไรเสียเขาก็หน้าหนาอยู่แล้ว
เมื่อครู่เขาอายเกินกว่าจะมองตอนซูเสี่ยวหมานถอดเสื้อผ้า แต่กอดซูเสี่ยวหมานนั้นเขาทำได้สบาย