บทที่ 29 วาสนาพาให้พบ

บทที่ 29 วาสนาพาให้พบ

เห็นทั้งครอบครัวกำลังจะรำลึกความหลังกัน หลินอวี่เจ๋อก็ลุกขึ้นกล่าวลา

“ไอ้เด็กเวร เพราะแกแท้ ๆ ถ้าไม่ใช่เพราะแก ฉันจะถูกไล่ออกได้ยังไง” หลินอวี่เจ๋อนั่งลงบนเก้าอี้ด้านนอก ตอนนั้นเองเฉินหมิงก็พุ่งเข้ามาราวกับหมาบ้า

หลินอวี่เจ๋อเตะเฉินหมิงจนล้มลงกับพื้น “เพราะฉันงั้นเหรอ? ลองคิดดูดี ๆ ถ้าแกไม่โลภไม่รู้จักพอ แกจะต้องเจอจุดจบแบบนี้หรือ?”

หลินอวี่เจ๋อมองเฉินหมิงอย่างดูแคลน จริง ๆ แล้วตอนแรกเขาไม่ได้คิดจะเอาอะไรจากตระกูลอู๋เลย แต่เฉินหมิงคนนี้กลับช่วยส่งเสริมเขาเสียเหลือเกิน

เฉินหมิงไม่เหมาะจะเป็นหมอ มีความเห็นแก่ตัวมากเกินไป ไม่คู่ควรกับอาชีพอันศักดิ์สิทธิ์อย่างหมอ