กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 132 ความจริงนั้นง่ายดายเพียงนี้
หนิวนิ่วส่ายหน้า “ไม่มีเจ้าค่ะ แม่ไม่เลี้ยงหรอก เพราะเราไม่มีเงิน การเลี้ยงแมวเลี้ยงสุนัขล้วนต้องใช้เงินทั้งนั้น”
นั่นสินะ สองแม่ลูกใช้ชีวิตอย่างน่าเวทนาถึงเพียงนี้ จะเลี้ยงสิ่งเหล่านั้นได้อย่างไร
ในก้นบึ้งหัวใจของนางบังเกิดความหวังขึ้นมา จึงถามต่อว่า “แถวข้างบ้านของหนูมีใครเลี้ยงแมวหรือสุนัขบ้างไหมจ๊ะ?”
หนิวนิ่วคิดทบทวนอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “บ้านคุณลุงพิลึกเลี้ยงแมวกับสุนัขไว้เยอะมากเลยค่ะ”
เฉียวเยว่ถามอย่างแปลกใจ “คุณลุงพิลึกคือใครหรือ?”
หนิวนิ่วนิ่งไปครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “คือคุณอาข้างบ้านหนูค่ะ เขามักจะมีบาดแผลเต็มตัวตลอด เป็นรอยแมวรอยสุนัขกัดทั้งนั้น แม่ไม่ยอมให้หนูเข้าใกล้เขาเลยค่ะ”