กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 38 เหอะ มีอะไรให้น่าอวดนักหนา
“ถ้าวันนี้เธอไม่ตะคอกใส่ฉันจนสติแตก ทำท่าทางเหมือนจะบีบให้ฉันตาย ฉันคงไม่ทะเลาะกับเธอหรอกค่ะ!”
ลู่เป่ยเฉิงหยุดฝีเท้า ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งมาที่นางแล้วถาม “สรุปว่าที่ผ่านมาเธออดทนเก็บงำฝีมือเอาไว้ ส่วนที่วันนี้เธอเผชิญหน้ากับแม่ฉันแบบไม่ยอมลดละ ทั้งยังไม่ถอยให้แม้แต่นิดเดียว นั่นถึงจะเป็นตัวตนจริงๆ ของเธอสินะ?”
เฉียวเยว่ขมวดคิ้ว รู้สึกไม่พอใจเล็กน้อยเมื่อต้องเผชิญกับสายตาจ้องจับผิดของเขา
ดวงตาของนางไหววูบ ก่อนจะพยักหน้าภายใต้สายตาที่ปนความประหม่าเล็กน้อยของลู่เป่ยเฉิงว่า
“ใช่ นายพูดถูกแล้ว!”
“ฉันนี่แหละคือผู้หญิงประเภทที่ใครร้ายมาก็พร้อมจะจองเวรเอาคืนและใจแคบที่สุด!”