เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เคย์วิ่งไปตามป่าอย่างไม่ใส่ใจสิ่งใดทั้งสิ้น เธอพร้อมจะออกตามหาสถานที่ซ่อนตัวเพื่อไม่ให้ผู้ตามหาพบตัว
อย่างน้อยก็เป็นสิ่งที่เธอตั้งใจจะทำ
ทว่าการค้นหาที่ซ่อนของเธอกลับต้องหยุดชะงักลงกะทันหัน เมื่อหางตาเหลือบไปเห็นบางอย่างบนพื้น “หืม?”
ห่างออกไปเพียงไม่กี่ฟุต มีทับทิมเม็ดเล็กขนาดเท่าปลายนิ้วหัวแม่มือวางอยู่บนพื้น ถูกเจียระไนและขัดเงาอย่างประณีต
“โอ้โห! แวววาวจัง!” เคย์รีบวิ่งเข้าไปหยิบอัญมณีขึ้นมาทันที ก่อนยกขึ้นเพื่อชื่นชมความงดงามของมัน
แต่แล้วจู่ ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังออกมาจากอัญมณี “สวัสดี! ในที่สุดก็มีคนหยิบขึ้นมาสักที พวกเราพยายามติดต่อคุณมานานมากแล้ว!”
“ว้าว! อัญมณีพูดได้ด้วย!” เคย์อุทานด้วยความตื่นตะลึงพลางจ้องมองมันอย่างทึ่ง ๆ “นี่เป็นอัตลักษณ์ของคุณเหรอ! คุณเปลี่ยนตัวเองเป็นอัญมณีได้ด้วย! เจ๋งสุด ๆ ไปเลย!”
“ให้ตายสิ ดันเป็นเด็กที่หยิบขึ้นมาซะได้ ไม่ใช่หรอก ฉันใช้อัญมณีเม็ดนี้สื่อสารกับคุณ เหมือนโทรศัพท์นั่นแหละ” ชายคนนั้นพูดผ่านอัญมณี “และฉันอยากคุยกับผู้ใหญ่สักคน กรุณาเรียกมาให้หน่อย ฉันมีข้อเสนอที่คิดว่าจะช่วยเหลือครอบครัวของคุณได้อย่างมาก”
“ได้เลย!” เคย์ตอบตกลงพร้อมรอยยิ้มกว้างที่ปรากฏบนใบหน้า “แต่ก่อนอื่น ขอถามหน่อยว่าตู้เย็นของคุณยังทำงานอยู่หรือเปล่า?”
อิซึคุยกมือกุมศีรษะแล้วครางออกมา “ที่นี่ควรจะเป็นหนึ่งในสถานที่ที่มีระบบรักษาความปลอดภัยแน่นหนาที่สุดในโลกแท้ ๆ ทำไมเรื่องแบบนี้ถึงเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า!?”