เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เอาล่ะไอ้พวกเวร! ก้าวเข้ามาเลย! เข้ามา! ร้านเรามีเนื้อเพียบ!” ยาบะตะโกนจากซุ้มของเธอกับพวกพี่น้อง
“โอ้ ที่แท้เนื้อชั้นดีมันหอมแบบนี้นี่เอง” โอคุอิน้ำลายสอ เมื่อเบื้องหน้าของเขามีอาหารจานเนื้อสารพัดละลานตา ทั้งสเต๊ก ทั้งเนื้ออบ และเมนูอื่น ๆ อีกมากมาย ทั้งหมดแบ่งเป็นเนื้อสัตว์สามชนิดตามที่แต่ละคนชอบ เนื้อแกะของโปรดของยาบะ เนื้อหมูของโปรดของอินุ และเนื้อวัวของโปรดของจิ
“ชุ่มฉ่ำมาก! อร่อยเหลือเกิน! ที่ผ่านมาฉันกินบ้าอะไรเข้าไปเนี่ย!?” โอคุอิปักใจเชื่อจริง ๆ แล้วว่าอะไรก็ตามที่เขากินมาก่อนหน้านี้ไม่ใช่เนื้อจริง ๆ มันต้องเป็นของปลอมแน่ ๆ เพราะไม่มีทางที่ของพรรค์นี้กับเศษอาหารสวะที่เขาเคยกินตามปกติจะเป็นสิ่งเดียวกันได้เลย
“น่าทึ่งใช่ไหมล่ะว่าการปรุงให้ถูกวิธีกับใส่เครื่องปรุงและเครื่องเทศที่เหมาะสมจะเปลี่ยนอาหารไปได้ขนาดไหน” อิซึคุพูดพลางกัดชิมอาหารตัวอย่างอีกคำ “การทำอาหารเป็นสิ่งที่มนุษย์พัฒนาและต่อยอดมานานหลายพันปีแล้ว เพราะงั้นมันถึงได้ออกมาอร่อยขนาดนี้ยังไงล่ะ”
“หลายพันปีเหรอ” โอคุิก้มมองเนื้อหมูอบในมือด้วยความอัศจรรย์ใจ พลางจินตนาการถึงผู้คนรุ่นแล้วรุ่นเล่าที่ร่วมมือกันพัฒนาเนื้ออบให้ดียิ่งขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งมาถึงจุดที่เป็นอยู่ในปัจจุบัน
เขากัดเนื้ออบเข้าไปและสัมผัสได้ถึงรสชาติที่ระเบิดกระจายในปาก พวกเขาค้นพบสิ่งนี้ได้อย่างไร ต้องผ่านการลองผิดลองถูกมากี่ครั้ง ต้องแลกมาด้วยหยาดเหงื่อแรงกายและน้ำตามากขนาดไหนกัน