เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“งั้นคุณก็เจอตอเข้าแล้วสินะ” อิซึคุเอ่ย
เขากับเร็นกำลังจิบกาแฟอยู่ในห้องทำงาน โดยที่นักบำบัดหนุ่มมีสีหน้าเหนื่อยใจอย่างถึงที่สุด
“ปัญหาของคิบะเกิดจากความกลัวในตัวเอง กลัวพลังและความดุร้ายของตัวเอง แถมเธอยังกลัวเกินกว่าจะเผชิญหน้ากับมันตรง ๆ” เร็นอธิบาย “ผมทำได้จำกัดจริง ๆ ในเมื่อคนไข้ไม่ยอมให้ความร่วมมือ แม้ว่ามันจะเป็นเพียงระดับจิตใต้สำนึกก็ตาม”
“เข้าใจแล้ว” อิซึเงานเงียบไปครู่หนึ่ง จมดิ่งลงสู่ห้วงความคิดอันลึกซึ้ง
ในที่สุด เขาก็ตัดสินใจได้ “ถ้าอย่างนั้นคงถึงเวลาที่ฉันต้องยื่นมือเข้าไปแล้ว”
คิบะไม่ได้รู้สึกประหม่ากับชั่วโมงบำบัดของเธอเลยสักนิด
ไม่เลยจริง ๆ
เธอไม่ได้ประหม่ากับการต้องเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดที่เป็นร่างเงาของตัวเองเลย สิ่งมีชีวิตที่มีความอัปลักษณ์ทัดเทียมกับพลังดิบเถื่อนอันไร้ก้นบึ้งของมัน
สิ่งมีชีวิตตนเดิมที่ทุกครั้งล้วนพิสูจน์แล้วว่าไร้เหตุผล ไม่อาจฝึกให้เชื่อง ไร้ความเป็นมนุษย์ แต่ถึงกระนั้น มันก็ยังเป็นส่วนหนึ่งของเธอ
เธอไม่รังเกียจหรอกที่มีแสงสว่างอันโหดร้ายสาดส่องลงบนส่วนที่เลวร้ายที่สุดของตัวเอง ซึ่งเธอปรารถนาเพียงจะขังมันเอาไว้ตลอดกาล