เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
"นี่ เคียวโกะ" ฟุกุถามขณะมองดูมิโดริยะที่กำลังเตรียมตัวสำหรับการต่อสู้ ทั้งจัดเครื่องเล่นเกมและทุกอย่างให้พร้อม "ช่วยพูดตามตรงที...เธอคิดว่าพวกเราจะชนะได้จริงเหรอ?"
"..." เคียวโกะจ้องมองพ่อของเธออย่างตั้งใจ เหงื่อไหลซึมเต็มตัวและมือของเธอกำลังสั่นน้อย ๆ เธอไม่สามารถแม้แต่จะมองตาฟุกุได้เลย
ความเงียบของเธอบ่งบอกทุกอย่าง
ตลอดการแข่งขันนี้เคียวโกะมั่นใจในชัยชนะของพวกเธอมาโดยตลอด ป่าวประกาศทุกโอกาสที่มีว่าพวกเธอจะล้มทุกคนและก้าวขึ้นเป็นแชมป์ แต่มาถึงตอนนี้ความโอหังเหล่านั้นกลับหายไปหมดสิ้น
และนั่นทำให้ส่วนหนึ่งในใจของเธออยากจะวิ่งหนีไปให้ไกล
เคียวโกะเป็นคนคอยผลักดันพวกเธอมาตลอดการแข่งขัน คอยเติมเต็มความกล้าหาญให้ทั้งสองคน ฟุกุไม่เคยคิดเลยว่าพวกเธอจะมาไกลถึงรอบที่สองได้ นับประสาอะไรกับการมาถึงรอบชิงแชมป์
ดังนั้นในเมื่อความกล้าหาญของเธอจากไปแล้ว จึงสมเหตุสมผลที่ฟุกุจะพยายามเกลี้ยกล่อมให้เธอยอมแพ้ แน่นอนว่าการยอมแพ้หลังจากมาไกลขนาดนี้มันดูห่วยไม่น้อย แต่มันคงน่าอายน้อยกว่าการโดนมิโดริยะอัดจนน่วมในสิ่งที่เขากำลังจะทำกับพวกเธอ
ซึ่งนั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้ฟุกุประหลาดใจว่า ส่วนในใจที่กำลังกรีดร้องว่าหนีไป หนีไป หนีไปในขณะที่ยังทำได้ กลับถูกกลบด้วยส่วนในใจที่กำลังขอร้องให้เธอพยายามต่อไป
ไม่ใช่เพราะเธออยากชนะ ถ้าเหตุผลมีเพียงแค่นั้น เธอคงยอมแพ้ไปแล้ว แต่เป็นเพราะการเห็นเคียวโกะเป็นแบบนี้มันรู้สึกไม่ถูกต้อง ราวกับเป็นเรื่องผิดบาป