เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ครืดดดดดดดดดดดดด! ครืดดดดดดดดดด! ครืดดดดดดดดด!
ปิ๊บ!
“แกต้องการอะไรอีกวะ” บาคุโกถาม หลังจากรับโทรศัพท์ในที่สุด
“ฉันอยากต่อยหน้าแก” อิซึคุพูดอย่างจริงจังโดยไม่มีแววโกรธแม้แต่น้อย “หรือพูดให้ถูกคือ ฉันอยากสู้กับแก แบบไม่ออมมือ แค่ฉันกับแกสองคน”
“ทำไม” บาคุโกถาม ทั้งที่เขาน่าจะเดาคำตอบได้
“นักบำบัดของฉันบอกว่า ฉันต้องเริ่มคิดว่าตัวเองคิดว่าอะไรจะทำให้รู้สึกพึงพอใจ” อิซึคุอธิบาย “ฉันเลยคิดอยู่นานมาก แล้วก็ได้ข้อสรุปว่า ฉันชอบสู้กับแกจริง ๆ สู้กันอย่างจริงจัง ไม่ใช่ให้แกไล่ต้อนฉันจนมุม”
“แล้วเรื่องที่แกบอกว่าจะยุติความบาดหมางด้วยการเอาแขนฉันไปฝังล่ะ” บาคุโกถาม
“อ้อ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับการแก้แค้นอะไรทั้งนั้น ฉันแค่อยากสู้กับแก” อิซึคุอธิบาย “เพราะตอนนี้ฉันทำได้แล้ว”
“...เอาสิ เมื่อไหร่ ที่ไหน” บาคุโกถาม
อิซึคุกับบาคุโกจ้องตากันเขม็ง รอบตัวพวกเขาคือโคลอสเซียมสไตล์โรมันที่สร้างขึ้นโดยห้องจำลอง