เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
"ให้ตายเถอะ สถานที่นี้ดูใหญ่โตกว่าในรูปเยอะเลยนะ" มิสึกิพูดขณะขับรถเข้ามาใกล้บ้านของมิโดริยะ
เมื่อถึงประตูรั้วบ้าน มันก็เปิดออกอย่างรวดเร็วทำให้เธอขับเข้าไปข้างในได้ ซึ่งอิซึคุยืนรอเธออยู่ด้านนอกโดยมีโอชาโกะยืนอยู่เคียงข้าง
มิสึกิจอดรถที่ด้านหน้าและทักทายอิซึคุด้วยรอยยิ้ม "อิซึคุ แม่นึกว่าจะมีคนรับใช้ของเธอสักคนออกมาต้อนรับฉันเสียอีก แต่ก็นะ ฉันเดาว่าเธอคงไม่ใช่ประเภทที่ปล่อยให้เงินทองพวกนั้นมาทำให้หลงระเริงหรอก"
"ครับ การให้คนรับใช้มาต้อนรับคนรู้จักแทนผมมันรู้สึก... ไม่ค่อยเป็นกันเองเท่าไหร่ ดูเกร็ง ๆ ไปหน่อย" อิซึคุกล่าว "เหมือนกับว่ามันโอเคถ้าเป็นคนแปลกหน้า แต่พอเป็นคนรู้จักแล้ว มันก็เลย... นะ"
"หึ โอ๊ย อิซึคุ เธอไม่เปลี่ยนไปเลยจริง ๆ อย่างที่ฉันคิดไว้เลย" มิสึกิพูดพลางขยี้ผมที่ยุ่งเหยิงของอิซึคุ
หรืออย่างน้อยเธอก็ตั้งใจจะทำแบบนั้น แต่โอชาโกะคว้ามือเธอไว้ก่อนที่จะถึงหัวเขา ซึ่งเธอทำไปตามสัญชาตญาณล้วน ๆ
"สวัสดีค่ะคุณนายบาคุโก ฉันยังไม่มีโอกาสได้เจอคุณตอนงานกีฬาเลย ไม่คิดเลยว่าคุณจะดู..." โอชาโกะมองสำรวจหญิงตรงหน้าด้วยแววตาหึงหวงที่แฝงความปกป้องอย่างเห็นได้ชัด "ดูเด็กขนาดนี้"
มิสึกิอดไม่ได้ที่จะยิ้มมุมปากกับท่าทีอันน่าเอ็นดูตรงหน้า "ใช่ ผิวของฉันผลิตกลีเซอรีนออกมาน่ะ มันเลยช่วยให้ฉันดูดีและดูอ่อนเยาว์ เธอคงเป็นอุราระกะสินะ แฟนคนแรกของอิซึคุ ฉันแทบไม่อยากจะเชื่อเลย"