เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ฟู่ไห่รักการอ่านหนังสือ
พวกมันเต็มไปด้วยการผจญภัยอันแสนวิเศษที่เปิดโอกาสให้เขาได้สัมผัสกับสิ่งต่าง ๆ มากมาย โดยไม่ต้องพาตัวเองออกไปเสี่ยงอันตรายจากการเผชิญหน้ากับมันจริง ๆ เลยแม้แต่น้อย
มันเป็นวิธีหาความเพลิดเพลินที่ปลอดภัยอย่างไร้ที่ติ และไม่มีทางทำร้ายเขาได้แม้แต่นิดเดียว
“โอ๊ย!” ฟู่ไห่ส่งเสียงร้องซี๊ดออกมา เมื่อขอบกระดาษบาดนิ้วขณะที่เขากำลังพลิกหน้าหนังสือ
เขาปล่อยหนังสือร่วงหล่นทันทีและก้มมองนิ้วหัวแม่มือของตน ซึ่งบัดนี้มีเลือดซึมออกมาจากรอยแผล
“ไม่นะ ไม่ ไม่ ไม่ ไม่นะ! ถ้าเลือดฉันไหลจนหมดตัวตายจะทำยังไง! หรือถ้ามีแมลงคลานเข้าไปข้างในแล้วกัดกินอวัยวะภายในของฉันล่ะ!” ฟู่ไห่เริ่มสติแตกเตลิดเปิดเปิงเหมือนเช่นเคย ก่อนที่เขาจะเตือนสติตัวเองว่ามันเป็นเพียงแค่สิ่งที่เขาคิดไปเอง “ถ-ถูกแล้ว ฉันรักษาตัวเองได้นี่ เดี๋ยวมันก็สมานแผลแล้ว... อีกไม่กี่วินาทีนี้แหละ... อีกไม่กี่วินาที...”
ทว่าท่ามกลางความหวาดกลัวอย่างยิ่งยวดของเขา บาดแผลยังคงเปิดอ้าอยู่เช่นนั้น และไม่มีทีท่าว่าจะรักษาตัวเลยแม้แต่น้อย
“มันไม่ยอมรักษา! มันไม่ยอมรักษา!” ฟู่ไห่เริ่มหายใจหอบถี่ เขารู้สึกว่าหัวใจเต้นระรัวแทบจะหลุดออกมานอกอก ขณะที่ร่างกายพลุ่งพล่านไปด้วยความตื่นตระหนกจนบ้าคลั่ง “ฉันจะตายแล้ว! อ๊ากกกกกกกกก!”
ประตูห้องของเขาถูกผลักเปิดออกอย่างแรง และฟู่ก็วิ่งพรวดพราดเข้ามาทันที “เกิดอะไรขึ้นน่ะ?!”