เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
มาเรียเริ่มที่จะชินกับอนาคตแล้ว
เอ่อ ไม่เชิงหรอกนะ เธอไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าเธอจะชินกับอนาคตได้ "จริงๆ" หรือเปล่า
เพราะทุกครั้งที่เธอเริ่มยอมรับเรื่องน่าประหลาดใจบางอย่างได้ ก็มักจะมีเรื่องแปลกประหลาดอื่นๆ เกิดขึ้นตามมาอีก
แต่เธอก็เริ่มด้านชากับความวุ่นวายที่เกิดขึ้นรอบตัว แม้มันจะบั่นทอนกำลังใจเธอก็ตาม
นั่นคือเหตุผลว่าทำไมเมื่ออิซึคุขอให้เธอไปดูแลทริปตั้งแคมป์ เธอจึงรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก
เป็นแค่ทริปตั้งแคมป์ธรรมดา ๆ กับเด็ก ๆ ที่ค่อนข้างปกติ ได้แก่ คิโอกุ, ฟุคุ, คิระ/นิเสะ, โคเอะ, คาโน่ เคย์, เอริ และโอโทโกะ
“เอาล่ะ ในที่สุดก็มาถึงแล้ว!” คิโอกุพูดขณะที่พวกเขาทั้งหมดมาถึงลานกว้างในป่า
“พวกเรามาไกลไปหรือเปล่า?” ฟุคุถามขณะช่วยยูนะลงจากเบวูล์ฟที่พวกเขานั่งเดินทางมา ทั้งหมดเดินทางกันมาหลายชั่วโมงและไม่มีใครแน่ใจว่าเหตุใดคิโอกุถึงยืนกรานให้มาไกลขนาดนี้
“ไม่เป็นไรหรอก ถ้ามีเหตุฉุกเฉินเราก็แค่เปิดประตูมิติกลับไป อีกอย่างนี่ก็ยังอยู่ในเขตบ้านไม่ใช่หรือไง” คิโอกุปลอบใจทุกคน แม้มาเรียจะสังเกตเห็นว่าเด็กสาวกำลังเหงื่อตกซึ่งดูน่าสงสัยสุด ๆ “มาเตรียมของกันดีกว่า!”
มาเรียอดไม่ได้ที่จะกังวลกับพฤติกรรมที่น่าสงสัยของคิโอกุ แต่ก็นะ ไม่ว่าเด็กนั่นจะวางแผนอะไรอยู่คงไม่แย่หรอก ก็เป็นแค่เด็กหกขวบเองนี่นา