กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เจนเทิล นายคิดว่านี่เป็นความคิดที่ดีจริง ๆ เหรอ” ลาบราวาเอ่ยถามขณะที่เธอกับเจนเทิลกำลังเดินอยู่บนท้องถนนพลางสวมเสื้อโค้ตตัวยาวพรางตัว
“ไม่เป็นไรหรอก ลาบราวา” เจนเทิลเอ่ยปลอบเธอ “อีกอย่าง เราจะอุดอู้อยู่บนเรือลำนั้นตลอดไปไม่ได้ ถึงผมจะเข้าใจถึงความสำคัญของการซ่อนตัว แต่การทำแบบนั้นไปตลอดชีวิตคงแทบไร้ความหมาย และ...เธอก็คู่ควรกับสิ่งที่ดีกว่านี้”
“โธ่ เจนเทิล” ลาบราวาหน้าแดง รอยยิ้มค่อย ๆ ผุดขึ้นบนใบหน้า “คนปากหวาน แล้วเราจะไปที่ไหนกันก่อนดีล่ะ”
“ทีแรกผมคิดว่าจะไปทานมื้อเช้ากันสักหน่อย จากนั้นค่อยไปโรงหนัง” เจนเทิลกล่าวพลางลูบหนวดเครา “ผมรู้จักร้านหนึ่งที่เสิร์ฟชาชั้นเลิศที่สุดเท่านั้น”
“ซากุระ ได้โปรดเถอะ!”