เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตรงกันข้ามกับสิ่งที่ผู้คนคิด หรือแม้แต่สิ่งที่คิบะพูดออกมาเอง เธอไม่ได้ชอบเลือดเลยสักนิด
เธอไม่ได้ชอบมันเลยจริง ๆ ด้วยซ้ำ
เพราะทุกครั้งที่เธอมองดูเลือด เธอรู้ว่าต้องมีใครสักคนเจ็บปวดถึงจะได้มันมา ไม่ว่าจะเป็นเพียงแผลเล็กน้อย
หรือจะเป็นเรื่องเลวร้ายอย่างถึงที่สุดก็ตาม
“คุณพ่อ” คิบะกระซิบ
คิบะยืนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังที่ลุกเป็นไฟซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นห้องทำงานของอิซึคุ ข้าวของทุกอย่างล้วนพังยับเยินหรือไม่ก็ติดไฟ หน้าต่างรวมถึงกำแพงส่วนนั้นแหลกสลายเป็นชิ้น ๆ เผยให้เห็นเศษซากแดนรกร้างอันลุกโชนที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นผืนป่าอันงดงามที่เธอเคยวิ่งเล่นอยู่บ่อยครั้ง
และแทบเท้าของเธอคือร่างของอิซึคุ เลือดไหลทะลักออกมาจากใต้ร่าง ขณะที่ดวงตาไร้ชีวิตคู่นั้นเบิกโพลงจ้องมองขึ้นมาที่เธอ
“ในที่สุดมันก็ตาย!” เงาดำทมิฬล้อมรอบพวกเขาไว้ พร้อมรอยยิ้มสีแดงฉานดั่งโลหิตบนใบหน้าที่ไม่มีอยู่จริง
“สวะ ไร้อัตลักษณ์!”
“เศษสวะเปลืองอากาศหายใจ!”