เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หากจะบอกว่าการต่อสู้กับฟรีเซอร์ดำเนินไปได้ไม่ดีนัก ก็คงจะฟังดูเบาเกินไปหน่อยแล้ว
“เคออสสเปียร์!” เลอู่ตะโกนพลางซัดหอกพลังงานห้าเล่มเข้าใส่ฟรีเซอร์ ทว่าอีกฝ่ายกลับคว้าพวกมันเอาไว้แล้วสะท้อนกลับมา บีบให้เลอู่กับฝูต้องพยายามหลบ แต่กลับถูกพลังจิตของฟรีเซอร์ตรึงร่างไว้กับที่ จนการโจมตีพุ่งเข้าใส่ทั้งสองคนเต็มเปา
“อั่ก! บ้าเอ๊ย เจ็บชะมัด!” เลอู่คำรามเมื่อรู้สึกถึงความเจ็บแปลบจากการโจมตีของตัวเอง
“พวกเราสู้มันไม่ไหวหรอก” ฝูเอ่ย ขณะที่ทั้งสองยังคงติดกับถูกพลังของฟรีเซอร์ตรึงร่างไว้
“โธ่เว้ย! ถ้าเพียงแต่ฉันถอดแหวนพวกนี้ออกได้ล่ะก็!” เลอู่เอ่ยพลางพยายามเค้นแรงขยับร่างกาย แต่ก็ไร้ผล
“โฮะๆๆ! แหมๆ ดูเหมือนว่าพวกแกจะเริ่มตระหนักถึงความไร้ประโยชน์ในความพยายามของตัวเองแล้วสินะ” ฟรีเซอร์หัวเราะร่า “เมื่อเห็นว่าเวลาของฉันมีค่า ฉันคิดว่าจะมอบความเมตตาด้วยการจบศึกนี้เสียตรงนี้ตอนนี้เลยแล้วกัน”
ฟรีเซอร์ชูนิ้วขึ้น บอลพลังงานสีม่วงก่อตัวขึ้นด้านบน มันขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งมีขนาดเท่ากับร่างของเขา “พยายามอย่าเพิ่งตายไปเสียก่อนล่ะ พวกแกยังมีค่าสำหรับฉันมากกว่าตอนมีชีวิตอยู่ เอาละ ย้ากกก!”
วายร้ายซัดบอลพลังงานเข้าใส่คนทั้งสองที่ไร้ทางสู้และไม่อาจทำสิ่งใดได้ ดูอย่างไรก็ไม่มีทางรอดพ้นการโจมตีนี้ไปได้แน่
ทว่าจู่ ๆ เคนก็ทิ้งตัวลงมาจากเพดานตรงหน้าพวกเขา คราวนี้อยู่ในร่างของฟีดแบ็ก และดูดกลืนการโจมตีนั้นเข้าไปจนหมดสิ้น “ไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกน่า เจ้าเตี้ย!”