เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เลอกับไมยืนอยู่ด้านนอกในสนามทดสอบ ด้านข้างมีพนักงานบางส่วนพร้อมอุปกรณ์หลายอย่าง
“เอาละ วันนี้เราจะหาคำตอบกันว่าอัตลักษณ์ของเธอทำงานอย่างไรกันแน่” ไมกล่าว “เอาละ แล้วเรื่องที่เธอทำให้ตัวเองเคลื่อนย้ายไปที่อื่นพร้อมคุณมาเรียเมื่อครู่นี้ เธอทำได้อย่างไร”
“ผมไม่รู้เลย” เลอตอบตามตรง
“ลองนึกย้อนกลับไปถึงความรู้สึกตอนนั้น อัตลักษณ์มักถูกใช้งานครั้งแรกตามสัญชาตญาณ เพราะฉะนั้นลองกลับไปนึกถึงความทรงจำนั้น” ไมบอกเขา
เลอหลับตาแล้วนึกย้อนกลับไป ตอนนั้นเขากับมาเรียกำลังวิ่งอยู่ พวกเขาไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น สิ่งเดียวที่รู้คือได้ยินเสียงปืน และจำเป็นต้องออกไปจากที่นั่น
เขาไม่รู้ว่าต้องไปที่ไหน ขอแค่เป็นที่ไหนก็ได้ที่ไม่ใช่ที่นั่น
ฟึ่บ!
เพียงเสี้ยววินาที เขารู้สึกว่าร่างกายถูกห่อหุ้มด้วยความอบอุ่นบางอย่าง ก่อนที่ทุกอย่างจะกลับมาเป็นปกติ
เลอลืมตาขึ้น และพบว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ห่างจากจุดเดิมไปไม่กี่เมตร
“เอาละ เธอทำได้แล้ว!” ไมตะโกนพร้อมปรบมือสั้น ๆ ให้เด็กหนุ่ม “เธอตั้งใจเคลื่อนย้ายไปที่นั่น หรือมันแค่เกิดขึ้นแบบสุ่ม”