เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ฉันขอโทษจริง ๆ ค่ะท่าน!” โซริเอ่ยพลางคุกเข่ากราบแนบพื้นอยู่เบื้องหน้าอิซึคุที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน
อิซึคุถอนหายใจ “อย่าคิดมากไปเลย นอกจากเธอแล้วก็ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ อีกทั้งพวกนั้นก็ทำลายฮาวด์ไปแค่ตัวเดียว ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ พวกเราคงไม่มีทางได้เห็นหน้าตาของพวกมันหรอก”
“พวกเราเองก็ต้องขอโทษด้วย หากพวกเราระมัดระวังรอบคอบกว่านี้ เรื่องทั้งหมดนี้คงไม่เกิดขึ้น” ไซเอ่ยขณะที่เธอกับโทโคชิโค้งคำนับ
“ความผิดส่วนหนึ่งเป็นของผมเอง ผมน่าจะคาดการณ์ไว้แต่แรกแล้วว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ตอนที่ตกลงจัดการฝึกซ้อม” อิซึคุบอกกับพวกเขา พลางรู้สึกผิดเล็กน้อยที่ทำให้ทั้งสองต้องมาขอโทษกับเรื่องที่ถูกกำหนดไว้แล้วว่าจะต้องเกิดขึ้น “ผมมีแผนจะเพิ่มการรักษาความปลอดภัยอยู่แล้ว เรื่องนี้ยิ่งตอกย้ำว่ามันจำเป็นแค่ไหน”
“แล้วตอนนี้พวกเราจะเอายังไงกันต่อดีล่ะ” โคลเอ่ยถาม
“พวกเราจะทำอะไรได้ล่ะ” อิซึคุถามกลับ “เราทำได้แค่รอให้พวกฮีโร่ตามหาตัวพวกมันให้พบ และหวังว่าพวกมันจะไม่เอายานที่ขโมยไปก่อเรื่องร้ายแรงอะไร”
ชินิงามิไม่เคยรู้สึกอับอายขายหน้าขนาดนี้มาก่อนในชีวิต
ไม่เพียงแต่ภารกิจของเธอจะล้มเหลว แต่เธอยังถูกจับกุมตัวอีกด้วย! และตอนนี้เธอก็ต้องมานอนอยู่ในรถบรรทุก ถูกพันธนาการไว้ทั้งตัว และกำลังถูกส่งตัวไปยังเรือนจำราวกับพวกโจรชั้นต่ำ
เธอไม่อยากจะจินตนาการเลยว่าคาราอิจะผิดหวังในตัวเธอขนาดไหน เธอจะไม่แปลกใจเลยถ้าอีกฝ่ายจะไม่มาช่วย เมื่อพิจารณาจากความน่าอับอายขายหน้าของเรื่องทั้งหมดนี้