เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อิซึคุตื่นขึ้นมาก่อนพระอาทิตย์ขึ้นเหมือนเช่นทุกวัน
และเขาก็ต้องเล่นเกมเดิมในทุกวัน นั่นคือการแอบหนีออกมาจากเหล่าเด็ก ๆ ที่เกาะเขาแน่นราวกับเป็นแพชูชีพ
วันนี้เขาต้องแกะตัวเองออกจากอ้อมกอดของคิโอกุและนิเสะ ซึ่งเป็นงานง่าย
คิโอกุหลับลึก อย่างน้อยก็ตอนที่เธออยู่กับอิซึคุ หากอยู่คนเดียวเธอมักจะฝันร้ายและตื่นง่ายกว่า นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมเธอมักจะนอนกับอิซึคุ
ในขณะที่นิเสะออกจะ…รับมือยากกว่านิดหน่อย เธอเป็นคนขี้ระแวงมาตลอดตามประสาคนที่จำไม่ได้ว่าตัวเองเป็นใครและไม่มีใครให้ไว้ใจมากนัก แต่หลังจากเหตุการณ์โจมตีครั้งนั้น เธอก็ยิ่งขี้ระแวงกว่าปกติ แต่อิซึคุก็ยังพอจัดการได้
อิซึคุค่อย ๆ ขยับตัวออกมาจากอ้อมกอดของพวกเธออย่างเงียบเชียบและช้าที่สุด ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วห่มผ้าให้เด็กหญิงทั้งสองคน
อิซึคุยืดเส้นยืดสายก่อนจะแต่งตัว "เอาล่ะ ได้เวลาเริ่มวันใหม่แล้ว"
อิซึคุและฟุกุกำลังวุ่นวายอยู่ในห้องครัว ฟุกุกำลังทำบิสกิตในขณะที่อิซึคุทำเบคอนและไข่
คุณพ่อวัยรุ่นมองไปยังฟุกุขณะที่เธอกำลังหยิบบิสกิตที่ทำเสร็จแล้วออกจากเตาอบพร้อมกับยิ้ม "ฉันภูมิใจในตัวเธอมากนะ"
"เอ๋?" ฟุกุชะงักและเกือบทำถาดบิสกิตหลุดมือ ใบหน้าของเธอแดงก่ำราวกับมะเขือเทศ "พ-พูดเรื่องอะไรกันน่ะ"