เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เอาน่า เร็น บอกฉันได้ไหมว่าเซอร์ไพรส์พิเศษนี่คืออะไร”
ภายในรถตู้สีดำที่แล่นไปตามถนน เร็น อากิระกำลังจับพวงมาลัยอยู่
ข้างกายเขาคือน้องสาว อากิระ ฟุตาบะ หญิงสาววัยสิบเก้าปีที่มีผมสีส้มยาว แม้ดูจากส่วนสูงและการแต่งตัวแล้ว ใคร ๆ ก็คงคิดว่าเธออายุน้อยกว่านั้น เธอสวมเสื้อสีขาวเปิดไหล่ที่มีลวดลายกระเซ็นสีแดง กางเกงขาสั้นที่สั้นเกินไปเล็กน้อยในสายตาของเร็นและพ่อของเธอ เสื้อโค้ตสีน้ำตาลอ่อนที่ขอบฮู้ดบุด้วยขนฟู รองเท้าบูตสีดำ รวมถึงแว่นตาสีดำและหูฟัง นี่คืออากิระ ฟุตาบะ
เร็นยกยิ้มอย่างมั่นใจ ดวงตาเป็นประกายจนฟุตาบะรู้ว่าไม่ว่าเซอร์ไพรส์นี้จะเป็นอะไร มันต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่ และความกระวนกระวายจากการเฝ้ารอทำให้เธอแทบทนไม่ไหว
“ถ้าบอกตอนนี้ก็หมดสนุกพอดีไม่ใช่หรือ” เร็นตอบกลับอย่างยียวน “นั่งรอไปก่อน เดี๋ยวก็ถึงแล้ว”
“เอ่อ เร็น ทำไมเราถึงมาที่มูลนิธิมิโดริยะ” ฟุตาบะถาม ขณะที่พวกเขาจอดรถอยู่ตรงหน้าประตูทางเข้าที่นำไปสู่เขตที่ดินของมูลนิธิมิโดริยะ “นายคงไม่คิดจะให้ฉันดูนายทำงานหรอกใช่ไหม เพราะถ้ามองจากข้างนอก มันก็ไม่ต่างจากการดูนายงีบหลับ”
“ก็ไม่เชิง” เร็นหัวเราะเบา ๆ ขณะที่ประตูเปิดออกตรงหน้า “รอดูไปก่อน”
ทั้งสองขับรถเข้าไปในป่า มุ่งหน้าไปตามถนนสายหลักสู่ตัวอาคารหลักของมูลนิธิ